Na regen komt zonneschijn, toch? Papa en mama besloten er wat van te gaan maken dit weekend, en vol goede moed stapten ze op zaterdag in het zonnetje op de fiets naar mij. Papa zonder jas, in zijn polo, want kou bestaat niet!
Bij mij op de kamer is het altijd warm, dus die korte mouwen kunnen prima! Ik mocht lekker bij papa op schoot. Sinds deze week doet papa dat in een draagdoek die we van mijn neefje Willem hebben geleend. Die knoopt hij om en dan kan ik “handsfree” bij papa liggen, heerlijk!
Ik heb kennisgemaakt met 1 van mijn overgrootoma’s. Opa en oma Flaai waren bij haar op bezoek en we hebben even gezwaaid met videobellen, wat gezellig! Ik heb begrepen dat er elke dag kaarsjes voor mij worden gebrand, al sinds de dag dat mama in het ziekenhuis lag. Met elk kaarsje word ik een ietsjepietsje groter, dankjewel!!
Papa en mama gingen met de fiets weer naar huis, op de terugweg moeten ze dan een heuvel op fietsen bij het viaduct. Dat vond mama ondanks haar versnellingen op haar nieuwe fiets toch pittig, papa stond gelukkig boven op haar te wachten. De Amstel Gold Race zit er voorlopig nog even niet in, maar het begin is gemaakt. ‘s Avonds hebben ze niet 1, maar 2 films gekeken, met mij op de achtergrond 🙂 Even relaxen.
En dat relaxen, dat heb ik ook geleerd… Vandaag kwamen papa en mama ‘s middags naar mij toe, weer lekker op de fiets, dit keer met jas 😉 Papa komt vaak meteen als ie binnenkomt even naar me spieken, en gaat dan terug om zijn handen te wassen. Ook nu kwam hij even kijken en ging mama halen dat ze eens moest komen kijken. Mama keek me denk ik wel 20 seconden verbaasd aan. “Heh?!” zag ik haar denken. En toen zag ze het, ik heb geen neusbrilletje meer, maar een slangetje in 1 van mijn neusgaten. Papa en mama zaten samen lekker mijn gezichtje te bestuderen en vonden dat ik er wel heel knap uit zag, wat een verschil zonder dat brilletje! En lijk ik nou op papa? Wat vinden jullie?
Ze appten meteen een fotootje naar de familie en ze gingen samen speculeren wat dat nou eens kon zijn. Mama dacht dat het “low flow” was, daar had ze iets over gelezen, maar daar was in het ziekenhuis nog nooit iets over gezegd. Ik lag ook op een mooie “troon”, de zusters hadden van het voedingskussen een heerlijk zacht bed gemaakt door er een hoeslaken overheen te spannen. Lekker zeg!
Zuster Mia kwam het verlossende woord brengen. Ik lag inderdaad aan de low flow! Daarna kwam zuster Muriël die op de andere zaal bezig was ons nog wat meer uitleggen. Ze vond me vanochtend erg onrustig en had voorgesteld aan de dokters om me aan de low flow te leggen, dan krijg ik minder flow (slechts 1 liter ipv 6) en meer zuurstof (100% ipv 30%). Dit proberen ze soms omdat kindjes erg onrustig kunnen worden van de high flow, nou, dat heb ik dus ook! Sinds die ochtend was ik heerlijk rustig, eindelijk dat geruis niet meer in m’n oren van al die lucht & minder gerommel in m’n buik van al die lucht die naar binnenwaait. Ook papa en mama vonden me super relax, zo chill hadden ze me nog nooit gezien.
Toen ik lekker bij mama lag prikte de zuster nog even bloed om te kijken of ik daaraan ook liet zien dat ik minder vermoeid was, en jawel hoor, dat zag er goed uit! De stickertjes van de neusbril mogen nu ook van mijn gezichtje af, want die hoeft niet meer terug. Wat een goede zet, erg blij dat de zuster dit had voorgesteld! Mama vroeg meteen of ik dan nu (als ik voldoende energie heb) mag proberen te drinken, want zonder de high flow zou dat moeten kunnen! De zuster zei dat mama alvast een fles kon meenemen en we komende week eens kunnen kijken of het kan, afhankelijk van hoe het gaat. Spannend!
Papa en mama waren wel nog een klein beetje in de war, ze hadden vorige week juist aan de dokter gevraagd of we mijn flow konden afbouwen en zij wilde toen liever eerst de zuurstof doen. Morgen kletsen papa en mama weer met de dokter en gaan ze eens vragen hoe het zit en wat nu het plan is. De low flow kan afgebouwd worden in hele ini-mini stapjes tot 0,01 liter, dus we hebben nog wat te gaan 🙂
Papa en mama waren er vanavond gezellig weer, en nog steeds vonden ze me erg relaxed. Zo voel ik me ook! Samen hebben we Zondag met Lubach gekeken, leuk he? Ze mochten me nog even wegen, ik heb weer een flinke mijlpaal bereikt, ik weeg 2510 gram!
Sorry voor deze “blote foto”, maar ik mag niet valsspelen met een romper aan op de weegschaal.
Op naar een mooie nieuwe week, morgen is het alweer maart!
Liefs, LuxÂ