Hoi, daar ben ik weer! Het was een pittige week, dus ik was er even niet aan toegekomen om jullie bij te praten over hoe het met me is. Maar daar ben ik weer.
Dinsdag kreeg ik zoals jullie al hebben gelezen een “badje”, niet echt met mijn bips in het water maar wel een lekker washandje met Zwitsal. Ik vond dat fijn, maar ook wel vermoeiend hoor!
‘s Middags kwam nog de ogen dokter, die ging met een echo apparaat naar mijn ogen kijken. Papa en mama wilden er liever niet bij zijn, de zusters snapten dat heel goed want ze vinden het zelf ook nog steeds het meest vervelende onderzoek wat er is. Ik zal verder niet vertellen over hoe het ging – het belangrijkste is dat ik geslaagd ben, de vaatjes van en rondom mijn ogen groeien goed. Over 2 weken komt de dokter nog eens opnieuw kijken of hij nog steeds tevreden is. Brr, maar hopelijk is dan alles nog steeds goed. Na het onderzoek hebben papa en mama me flink geknuffeld zodat ik even goed kon bijkomen, fijn!
Woensdag waren papa en mama weer gezellig bij mij. Papa haalde me uit bed en voelde toen wat nattigheid, ik had net ervoor gespuugd. Toen ik bij mama lag en papa mijn bedje verschoonde met nieuwe lakentjes werd ik heel erg onrustig. Ik kreeg niet genoeg lucht en probeerde dat duidelijk te maken aan papa en mama, die gelukkig goed opletten en de zusters vroegen om eens mee te kijken. Natuurlijk gingen de bliepjes van de monitor ook af. De zusters kwamen kijken en gingen me helpen door de zuurstof wat omhoog te zetten. Na een tijdje proberen en omhoog zetten besloot een van de zusters om me uit te zuigen, misschien zat er door het spugen wat voeding in mijn neus. Mama legde me eventjes terug in bed en na het uitzuigen ging het een stuk beter dus ging ik weer lekker bij mama liggen. Toen heb ik even een halfuur lekker geslapen, maar daarna werd ik weer heel onrustig. Het was ook heel druk op zaal, er werden verschillende kindjes binnengebracht en er moest heel veel gebeuren. De zuster kwam weer kijken en ook de dokter kwam even langs. Met nog meer zuurstof en de flow een standje hoger kwam ik weer een beetje op adem, maar ze wilden toch goed testen wat er nou aan de hand was. Ze hebben bloed geprikt en een röntgenfoto gemaakt, op de foto zagen ze behalve het BPD beeld niets geks, maar aan mijn bloed zagen ze dat ik erg moe ben. Daarom wilden ze me helpen en me terug aan de CPAP leggen qua ademondersteuning, in het Sophia werkte dat met de “lange sprieten”, maar hier in het SFG werkt het met een kapje en een mutsje om het op zijn plek te houden. Het geeft meer druk dan de neusbril en zorgt ervoor dat ik makkelijker kan ademen. Papa en mama hebben wel een foto van me gemaakt maar ik vind het niet zo’n knappe foto dus die houd ik even voor mezelf! Papa en mama zijn de hele tijd bij me gebleven en alleen even weggegaan om te eten. Zo lief zijn ze voor mij, het hielp me om een beetje rustig te worden en te gaan slapen.
‘S nachts werd ik erg onrustig van dat kapje op mijn neus en hebben ze me toch weer een neusbril gegeven, maar nog een standje hoger – flow 8. Papa en mama kwamen ‘s ochtends weer en ik mocht even met papa gaan knuffelen, terwijl ik bij hem lag kon de flow 1 standje omlaag en de zuurstof rustig wat worden afgebouwd. Jiske heeft nog een mooie foto gemaakt van ons gezinnetje, die hebben we aan mijn naamslinger gehangen. Dat hebben we afgekeken van een van de buurkindjes die ook een foto van papa en mama aan het bed heeft, ziet er gezellig uit.
Verder afbouwen van de zuurstof en flow doen we niet te snel, mijn bloed liet nog steeds zien dat ik erg moe ben. Het kost me veel kracht om zo goed te groeien, wisten jullie al dat ik al meer dan 2300 gram weeg? De dokter denkt dat ik erg moe ben van alles bij elkaar, en de kracht die het mijn longen kost om te ademen, de verhuizing, de drukte op zaal door alle overplaatsingen, het oogonderzoek..
Ik kan nog niet alles tegelijk en moet rustig aan doen. Alle lieve dokters en zusters en papa en mama houden me daarom goed in de gaten. Ze hebben een tentje gebouwd om mijn bedje heen wat licht tegenhoudt en ook een klein beetje geluid. Zuster Jiske had ook een slaapzakje voor me waar ik lekker ingestopt lig en ik heb ook wat gekregen tegen krampjes in mijn darmen zodat ik hopelijk wat minder hoef te persen. Dan kan ik mijn energie weer gebruiken om goed adem te halen. Duimen jullie mee dat dat goed lukt?
Papa en mama komen straks weer met me knuffelen. Vanochtend waren ze in het Erasmus, mijn oude huisje. Mama moest op controle bij de gynaecoloog. Ze maakten een echo, super gek om te zien, bij de laatste echo zagen ze mij nog op het scherm, maar nu was het leeg. Nouja, leeg, de gynaecoloog keek nog eens goed en wat denk je, er zit nog een stukje placenta in de baarmoeder?! Hoe kan dat nou? Volgende week gaan ze het weghalen. Mama is flink aan het sparen op haar bingo kaart van gekke dingen, hopelijk is dat nu echt snel klaar en kan ze gewoon samen met papa lekker genieten van knuffelen met mij.
Dag allemaal, tot snel!