Hallo allemaal! Ik ben inmiddels verhuisd naar het Sint Franciscus Gasthuis, ik praat jullie graag bij over hoe dat ging!

Mama kwam al vroeg naar me toe om te knuffelen. Papa ging voor het eerst in lange tijd naar kantoor in Amsterdam, hij had mama afgezet bij het ziekenhuis en reed toen verder. Mama was bij mijn bedje aan het wachten tot mijn voeding ingelopen was en ze met me kon knuffelen toen de verpleegster kwam vertellen dat het moment daar was – er is een plekje in het SFG! De moesten alleen logistiek nog even kijken hoelaat dat zou gaan gebeuren. Wow! Vandaag is dus de dag! Ik merkte dat mama dacht ‘dat zullen we nog wel even zien’, omdat ze al heel vaak had meegemaakt dat de ambulance toch niet kwam of later kwam en mensen een hele dag zaten te wachten. Maar het nieuws kwam al snel toen ze met me aan het knuffelen was, de ambulance komt om 13u. Mama heeft even met papa gebeld en afgesproken dat papa niet terug hoefde te komen, mama vond het wel spannend maar verzekerde papa dat het helemaal goed zou komen en ze goed voor me zou zorgen.

Verpleegster Annelies die mee ging “op transport” (zo heet dat) vertelde mama dat ze me weer “lange sprieten” gingen geven voor mijn ademhalingondersteuning in de couveuse, dat doen ze altijd bij een transport. Hè shit, die zitten echt niet fijn! In het SFG mogen ze er gelukkig weer uit en krijg ik een neusbril, wel is het zo dat de flow en zuurstof misschien tijdelijk wat hoger moet omdat de verhuizing voor mij vermoeiend is.

Mama pakte al mijn spulletjes in en op de vraag of ze met me mee mocht kreeg ze geen duidelijk antwoord, vanwege corona eigenlijk niet, maar als de chauffeur een goede bui had misschien wel. Hm, spannend, mama had me wel beloofd dat ze meeging!

Sabine kwam nog even gedag zeggen, die heeft heel vaak heel goed voor mij gezorgd, en ze hoopt me nog tegen te komen op de verjaardag van Niels, Nathalie of de kids of als we op controle komen in het Erasmus. Natuurlijk doen we dat, ik wil heel graag laten zien hoe groot en sterk ik dan ben!

Verpleegkundig specialist Sjors kwam ook nog even langs, hij controleerde of mijn balletjes goed waren ingedaald en nog even een check of alles er goed uitzag en dat was zo, top!

Om 12.30u kwam de ambulance chauffeur al binnen, wow die was vroeg! De zusters gingen aan de slag om de sprieten te plaatsen en de laatste dingen in orde te maken zodat ik mee mocht. Ik vond die nieuwe sprieten ECHT niet leuk, maar toen het eenmaal zat was het ok, en ging ik samen met mijn knuffeltje in de couveuse waar ze me goed vastmaakten. Oma’s dekentje over me heen, lekker warm! Toen vroeg mama weer “maar mag ik nu met hem mee?” en zeiden Annelies en de ambulance chauffeur gelukkig ja – er was een plekje over!

Sjors kwam nog even afscheid nemen en de verpleegsters zwaaiden mij en mama uit. Dag allemaal! Ik zie jullie weer terug als ik groot en sterk ben! Zodra ik de zaal uit was lag ik lekker te slapen, heerlijk om zo gewiegd te worden!

De ambulancechauffeur en Annelies namen me mee door het ziekenhuis naar de ambulancepost en de ambulance in. Precies dezelfde route die mama 7 weken geleden ook had afgelegd, maar dan andersom. En mama had toen niet zo’n gave auto als ik! Het Sophia heeft z’n eigen ambulance, helemaal versierd met stickers van Sophietje en het Sophia aapje. Super cool, geen slechte wagen voor mijn eerste autorit!

Binnen minder dan een kwartiertje waren we er al en via de spoedingang gingen we naar binnen. Althans, dat zag ik op de foto’s want ik sliep nog steeds.

We gingen naar de 10e verdieping, en daar stond een heel mooi bedje voor me klaar. Er lagen maar 5 andere kindjes, 2 tweelingen en nog een ander kindje in mijn zaaltje. Ze hebben allemaal echt hele moeilijke namen, dus ik hoop dat ik het de verpleegsters makkelijk maak.

Ik werd lekker in mijn nieuwe bed gelegd, en eindelijk mochten die vervelende sprieten uit en kreeg ik weer mijn neusbrilletje. Ze deden nog wat testjes en ik kreeg een schone luier. Mama bleef lekker bij me en zorgde er voor dat ik lekker op mijn gemak was terwijl de zusters alles checkten. Mama kreeg nog wat uitleg over de afdeling. Ze is nog even gebleven tot alles rustig was en ik mijn nieuwe voeding had gekregen, ondertussen had ze al mijn spulletjes uitgepakt en mijn bedje gezellig gemaakt met knuffels en de map met informatie van het ziekenhuis gelezen. Toen was ze wel erg moe en ging ze naar huis om even bij te slapen van dit avontuur. Ik hoorde later dat de taxi die ze had ook een Tesla was, wat een coole ouders heb ik, ze rijden alleen maar in gave auto’s!

‘s Avonds kwam mama weer terug, dit keer had ze natuurlijk papa meegenomen. Die had het hele avontuur op afstand beleefd en was heel blij dat ie mij vrolijk in m’n bedje zag liggen. Net toen mama me wilde pakken moest ik heel hard huilen. Dat was omdat ik zo blij was dat papa en mama er waren, maar papa en mam hadden dit nog nooit zo gehoord en vroegen aan de zuster of ik soms pijn had. Nee hoor, niks aan de hand dacht de zuster, knuffel maar lekker met papa en dan komt alles goed. Nou ik lag nog geen 2 minuten bij papa en toen was ik heel tevreden, ik heb heerlijk geslapen. Ik kroop wel weer over zijn hele borst heen en lag schots en scheef, maar ik heb heerlijk gedroomd.

Toen papa en mama me teruglegden heeft mama me verschoond met de zuster erbij, zodat papa en mama goed weten hoe ze dat hier doen en de zuster ook kan zien wat ze allemaal al kunnen en hoe ze dat gewend zijn. Ik heb hier geen thermometer meer op mijn huid, ze checken alleen een paar keer per dag mijn temperatuur. Ook wordt mijn luier niet meer gewogen, die mag gewoon meteen de prullenbak in. Dat is voor de luchtjes wel een stuk fijner 🙂

Er is geen camera/webcam in het Sint Franciscus. Die waren er wel, maar die zijn zo oud dat ze niet veilig zijn en ze werden gehackt door buitenstaanders. Papa en mama hebben gevraagd of ze zelf een camera op mogen hangen, dat gaat de zuster overleggen. Ik hoop het wel want ik vond het heel fijn dat ik even kon zwaaien en dan wist dat papa en mama of de opa’s en oma’s naar me keken!

Met een schone broek kon ik weer lekker gaan slapen en aan mijn eerste nachtje in het SFG beginnen. Spannend!