De afgelopen 2 dagen stonden in het teken van mijn aanstaande verhuizing. De zusters hebben al een paar keer gebeld naar het Sint Franciscus ziekenhuis, maar er is nog geen plekje voor mij. Papa en mama wisten dat het zo zou lopen en het telkens maar afwachten is of het zou lukken, maar ze zijn toch erg ongeduldig.
Gisterochtend heeft mama wel 3x naar het ziekenhuis gebeld om te vragen of ik overgeplaatst zou worden. Ook zag ze op de camera dat er een dokter een onderzoek aan het doen was, maar kon ze niet zo goed zien wat, toch even bellen… Het bleek te gaan om een gehoortest, maar die was (weer) “mislukt”, waarschijnlijk omdat er nog teveel ruis is van de Optiflow (ademhalingsondersteuning), we gaan dat over een paar weken gewoon opnieuw proberen. Geen zorgen hoor, ik hoor alles! De zuster zei in het eerste telefoontje ook nog dat mama zeker voordat ze naar het ziekenhuis kwamen nog even moest bellen voor de zekerheid zodat ze niet elkaar net kruisten en ik al onderweg ben naar het SFG. Huh wat? Mama gaat toch mee in de ambulance? Mama werd daar een beetje zenuwachtig van en belde dus nog een paar keer terug voor ze in de auto stapte met papa. Toen kwam het bericht dat er nog geen plek was en ze ‘s middags nog eens gingen proberen. Mama spiekte nog even in mijn dossier voor ze naar mij kwamen, en wat bleek, ik was gewogen en woog 2 kilo! Mooie mijlpaal toch?!
Papa en mama kwamen lekker knuffelen. En wat er toen gebeurde… Ik lag lekker bij papa en was een beetje over zijn borst aan het kruipen toen ik perongeluk iets raakte en ineens een warme plens over me heen voelde. Ik schrok ervan en dat liet ik even horen, maar het rook zo lekker dat ik weer lekker verder ging slapen. Ik hoorde mama rondrennen en mijn rompertje uittrekken. Wat was er nou gebeurd? Papa had perongeluk zijn chocomel over me heen geknoeid omdat ik zo lag te spartelen, oeps!! Mama dacht dat het heet was en had een klein beetje paniek, maar papa zou natuurlijk nooit hete chocomel drinken terwijl die met mij ligt! Ik ben denk ik de eerste baby die nog nooit in bad geweest is maar wel al een chocolade douche heeft gehad. Mama is vervolgens een dag bezig geweest om mijn rompertje schoon te krijgen, ze zei vanochtend dat ie nog stond te weken en straks weer opnieuw in de wasmachine mag, hopelijk wordt ie weer mooi wit! Ik kreeg een mooie nieuwe romper aan die ik van Janneke gekregen heb, een hele mooie met allemaal kleine tekeningetjes. Een klein beetje te groot nog, maar ik groei er vanzelf in!
Ook gistermiddag kwam het bericht dat er nog geen plekje was in het SFG, dus ik ging weer lekker een nachtje slapen in mijn vertrouwde bed.
Vanochtend waren papa en mama er al vroeg. Papa moest om 8u al naar de tandarts en daarna kwamen ze meteen naar mij. Hij lachte wel maar ik zag dat ze hem flink gemarteld hadden. Ik heb gelukkig nog geen tandjes! Ik lag heerlijk te slapen en met mijn knuffel te knuffelen. Wist je dat er een winkel is voor premature babykleertjes en knuffeltjes die Lux Mini heet? De eigenaresse is de buurvrouw van een vriendin van papa en mama (snap je?), hoe toevallig! Ze heeft heel lief een knuffeltje voor mij gemaakt en opgestuurd, daar staat dus mijn naam op!
Ik hield hem stevig vast, maar toen ik hoorde dat ik met mama mocht knuffelen liet ik hem snel los, met mama is nog beter! Ze kon me mooi geruststellen, want vanochtend was de dokter er al vroeg en hebben ze me ook geprikt om mijn bloed te testen, dat blijf ik echt heel stom vinden!
Papa en mama hadden weer een gesprek met Lotte, de psycholoog, en net voor ze met haar gingen kletsen hoorden papa en mama dat er ook vandaag geen plek is in het SFG, morgen weer een nieuwe poging. Papa en mama kwamen nog even gedag tegen me zeggen. Op naar nog een extra nachtje slapen in het Erasmus. Wordt vervolgd…