Papa en mama kwamen gisteren  ‘s middags op bezoek. Behalve dat ze met me kwamen knuffelen hadden ze ook een afspraak met de dokter om te kletsen over hoe het met mij ging.

De planning liep een klein beetje anders, de dokter was erg druk, maar uiteindelijk kwam de dokter bij papa en mama naast mij zitten. Ha, yes, toen kon ik meeluisteren naar wat ze allemaal over me zeiden.

De dokter was heel tevreden over hoe ik groei en ook hoe energiek ik ben. Ik kruip mijn hele bedje door en alle zusters kennen mij al. Als ze me op mijn linkerzij leggen zien ze me 5 min later op mijn buik of op mijn rug liggen en denken ze “huh?!”. Mijn gewicht is goed, de zoutwaardes in mijn bloed ook en ik verdraag de voeding goed. Met ademhalen heb ik meer ondersteuning nodig dan mijn vriendjes en vriendinnetjes op de afdeling die net zo oud zijn als ik. Als papa het vraagt geeft de dokter dan ook aan dat ze wel denkt dat ik nog wat langer moet blijven dan tot de uitgerekende datum, waar we op mikten. Rekenend tot 40 weken zou ik vanaf nu elke week 1 liter zuurstof moeten afbouwen, en dat vindt de dokter toch wel ambitieus. Ai, dat wil ik niet hoor! Ik wil lekker naar huis naar papa en mama waar ze de hele dag met me kunnen knuffelen. Papa en mama spraken met de dokter af dat we gewoon rustig aan doen, dat iedereen me de komende dagen goed in de gaten houdt en we gaan kijken of ik weer naar flow 5 kan en dat vol kan houden. Dan gaan ze als dat beter gaat na het weekend overleggen met het SFG ziekenhuis of ik daar naar toe mag, de dokter denkt dat ik daar veel rustiger verder kan groeien dan in het Erasmus. Dan kan ik daar ook gaan oefenen met drinken als mijn lucht wat verder is afgebouwd, de dokter denkt dat ik de coördinatie wel al heb, maar de ademondersteuning moet in ieder geval tijdelijk flink afgebouwd kunnen worden om te kunnen drinken. We gaan het zien, en zoals papa het zei “tijd hebben we, geduld alleen niet”.

Na het gesprek met de dokter mocht ik nog even knuffelen met mama. Dat is toch altijd zo fijn! Een van de verplegers kwam nog een “Sophia Super Aapje” brengen. Papa en mama hadden gelezen dat alle kindjes in het Sophia kinderziekenhuis zo’n aapje krijgen, maar ze hadden die nog niet gezien en hadden even voor mij gevraagd of ik ook zo’n leuk aapje mocht. Fiona heeft dat toen voor me geregeld, heel lief!

Papa mocht mijn bed opmaken, dat deed ie voor het eerst sinds ik in mijn nieuwe bed lig en het was even puzzelen hoe dat nou in elkaar stak. De zusters maken het op als een “matrozenbedje”, dan lig ik boven in het bed maar met een lakentje zo gevouwen dat ik niet naar beneden kan zakken. Het was eventjes puzzelen en ik hoorde papa een paar keer flink zuchten, maar het is gelukt en de zuster was trots op hem. Onder het dekentje dat oma voor me heeft gehaakt kon ik toen lekker gaan slapen.

Helaas konden papa en mama toen ze naar huis gingen niet naar me kijken op de camera, want er was sinds ‘s ochtends al een storing waardoor ze niet konden inloggen. Ai, ik kon ook niet naar opa en oma zwaaien, niet leuk. Ondanks dat niemand weltruste tegen me kon zeggen via de webcam heb ik wel goed geslapen.

Toen papa en mama vanochtend kwamen zette de zuster mijn flow weer terug naar 5, we gaan het weer proberen! Opa en oma kunnen me weer aanmoedigen want de webcam doet het weer, yes! De zuster kletste nog even met papa en mama en ik hoorde ze praten over hoe mama nog wat meer rust kan gaan nemen zodat ze beter kan herstellen. Ze hadden het ook over de lekkere melk die ik nu van mama krijg en dat ze het wel zwaar vindt om elke nacht wakker te worden om voor mij te kolven. Papa en mama hebben aan het begin van de week samen afgesproken dat mama elke middag gaat slapen en probeert wat langere nachten te maken, de zuster vond dat een heel goed idee. Ik heb tegen mama gefluisterd dat ze ook altijd bij mij mag slapen als we samen knuffelen.

Ik heb nog fijn geknuffeld met papa, papa en mama hebben daarna mijn luier verschoond en toen kon papa ‘s middags weer aan het werk. ‘s Avonds kwamen papa en mama weer langs, nu mocht ik met mama knuffelen. Er lag weer een cadeautje voor me op ze te wachten, een slabbetje van Feyenoord, cool! Mijn flow stond nog steeds op 5, ik had wel wat meer zuurstof nodig toen ik bij mama lag. Papa en mama dachten dat het kwam omdat ik zo lag te persen en scheetjes zat te laten. Dat zat me inderdaad dwars, ik probeerde het al de hele dag er uit te krijgen en nu ik zo ontspannen lag bij mama lukte het eindelijk een beetje. Mama zong zachtjes liedjes voor me, allemaal Limburgse liedjes, want morgen is het vastelaovend. Normaal gesproken gaan papa en mama zich dan verkleden en biertjes drinken en zingen in “het Zuuje”, maar door corona gaat nu het hele feest niet door. Vorig jaar hebben papa en mama ook al carnaval gevierd op de bank omdat mama toen net uit het ziekenhuis was, hopelijk kunnen we volgend jaar met z’n 3tjes verkleed op pad! Papa en mama hebben onder toeziend oog van oma via de webcam nog even een luier verschoond, nou ja, even, ik heb 2x nog een nieuwe schone luier weer vies gemaakt dus ik heb ze flink aan het werk gezet. Papa en mama waren blij met hun mondkapje, maar ook wel blij dat ik opgelucht kon gaan slapen.

Weltruste allemaal!