Vandaag kwamen papa en mama weer bij me langs. Mama zat in een rolstoel in plaats van dat ze in het ziekenhuis bed lag.
Hoor ik dat goed? Mag ik met mama knuffelen? Jaaaaa!
Heerlijk lig ik bij mama, ik voel haar hartslag en ben meteen rustig. Mama laat een traantje, en mijn stoere papa ook. Eindelijk, met z’n 3tjes.
Er ligt een dagboekje bij mijn bed, papa schrijft erin over dit moment en hoe blij hij is dat we hier met z’n 3tjes zijn.
Zo hadden we wel uren kunnen liggen, maar ik ben niet de enige met een zuurstofslangetje. Mama is na een uurtje erg moe en gaat weer terug naar haar kamer zodat ze net zo lekker kan gaan slapen als ik.
Tevreden ga ik terug mijn bedje in, papa en mama hebben beloofd dat ze er morgen weer zijn. Ik kijk er nu al naar uit.