Hoi allemaal,

De tijd vliegt zeg! Ik doe enorm mijn best om jullie allemaal op de hoogte te houden, maar met al dat slapen, eten en mijn verdere avonturen schiet het er soms bij in. Hopelijk vergeven jullie mij dat!

Ik moet altijd even denken waar ik was gebleven, maar volgens mij moet ik jullie bijpraten over de dagen sinds afgelopen weekend.

Zaterdagochtend waren papa en mama er al wat vroeger. Niet heel spannend, lekker knuffelen en eten. Wel vertelden ze dat ze vandaag op avontuur gingen, ze gingen naar opa en oma Flaai in Weert en zelfs nog even zwaaien bij mijn overgrootoma in Belfeld. Voor het eerst dat ze zo ver weggingen sinds mama eind december in het ziekenhuis werd opgenomen. Fijn voor ze om even in een andere omgeving te zijn, maar ze drukten mij ook op het hart dat ik geen gekke dingen mocht doen omdat ze dan nog 1,5u onderweg waren. Dat heb ik ze natuurlijk meteen beloofd! De zuster had beloofd dat ze met mij zou knuffelen ‘s middags en al toen ze in de auto zaten op weg naar Limburg kregen ze een leuke foto van hoe ik een voetmassage kreeg. Ik lijk een beetje een dikkerd op deze foto, maar dat komt doordat de romper een beetje groot is!

Precies met de avondklok waren papa en mama weer in het ziekenhuis, ze vertelden dat ze heel veel mensen tegen waren gekomen op de snelweg, en er echt een file stond van mensen die nog snel probeerden thuis te komen zonder boete. Wat ben ik in een gekke tijd geboren zeg. Ik had echt heel heel heel erg mijn best gedaan om fit te blijven terwijl papa en mama ver weg waren, maar ‘s avonds was ik daar echt flink moe van. De zuster die voor mij zorgde was “nieuw”, nouja nieuw, ze had wel al grijze haren en ik had haar al heel vaak gezien, maar ze zorgde voor het eerst voor mij. Ze zei tegen papa en mama dat ze vond dat ik erg moe was, en toen ik bij papa lag te knuffelen merkte hij het ook. De enige manier waarop ik geen dipjes kreeg in mijn saturatie was als ik helemaal over papa’s schouder heenlag. De zuster vroeg of de dokter wou komen en het werd eigenlijk erger in plaats van beter. Ik lag ook nog eventjes bij mama, maar toen kon ik al helemaal geen houding vinden. Mama was erg bezorgd merkte ik.

De dokter die kwam had ik ook nog niet zo vaak gezien, ze hoorde wat vocht bij m’n longetjes maar wilde dat nog even overleggen met “de baas”: ik zou wat extra plasmedicijnen krijgen (een shotje) om wat meer vocht proberen kwijt te raken. Papa en mama hadden mijn bed op de schuinste stand gezet en me lekker in mijn bedje gelegd. Om 00u hebben ze me nog melk gegeven en kennisgemaakt met de nachtdienst, en toen gingen zij en ik eindelijk slapen. Papa en mama duimden voor een rustige nacht.

Zondag waren papa en mama er alweer best wel vroeg voor een zondagochtend, niet helemaal fit doordat ze laat naar bed waren gegaan en de klok ook nog eens was verzet. Papa en mama hadden eigenlijk bedacht dat ik vandaag in bad mocht, maar daar was ik toch wel een beetje te moe voor. Gewoon knuffelen dus! Wel kreeg ik een nieuwe romper, en die is echt zo fijn! Hij gaat open met een soort zachte klittenband, en daardoor hoef je me helemaal niet te plagen met aan- uitkleden, dankjewel Sophie en Stefan!

De kinderarts kwam weer even kijken (dit keer “de baas” zelf) en die hoorde weinig vocht meer achter mijn longen, wat ze hoorde paste volgens haar gewoon bij BPD wat ik heb. Na flink knuffelen gingen papa en mama weer naar huis. Wat papa wel al tegen mij had gezegd, maar nog niet tegen mama, is dat ie een private chef had geregeld die ‘s avonds voor ze kwam koken. Wauw, lief he van die papa van mij?! Papa vond dat mama dat verdiend had na alles wat er is gebeurd, en om meteen te vieren dat vorige week mijn due date was. Ik vond het erg jammer dat ik daar niet bij kon zijn, het klonk heerlijk wat ze allemaal gingen eten… Mama ging ook weer voor het eerst een wijntje drinken, maar ze heeft er wel voor gezorgd dat ik dat niet via haar melk mee kan drinken, flauw he! Kijk hoe blij mama is? Lekker proosten met papa!

Gedurende de avond hebben papa en mama een paar keer gebeld, maar de zuster kon ze geruststellen dat het heel goed ging en ik geen dipjes meer had gehad, toen zijn ze met een gerust hart op de bank geploft toen het diner klaar was.

Maandag zouden papa en mama pas in de middag komen, maar ‘s ochtends belde de zuster dat ik waarschijnlijk om 14u voor CT moest. Papa zijn agenda weer omgegooid en na de lunch waren papa en mama er al om verder te horen hoe het ging en om om 14u klaar te staan. Ik had een mooi neusbrilletje gekregen, omdat ik al een paar keer bloedkorstjes had door de zuurstofsonde die wat dieper in mijn neus ging. Dat doet natuurlijk pijn en het verstopt ook de gaatjes waar lucht doorheen komt. Weer nieuwe plakkers op mijn gezichtje. De zuster vertelde ook dat de CT misschien toch niet doorging, omdat de radioloog die specialist is voor CTs van babies met een BPD beeld erg druk was. Om 13.45u kwam het verlossende woord, ik ging voor CT! Er werd nog een infuusje geprikt voor de contrastvloeistof, maar ik was super super stoer en ik gaf geen kick. Dat kwam ook wel omdat de zuster en papa en mama 2 handen op mij hadden liggen om me comfortabel te maken terwijl de specialist mij prikte. Ik kreeg snel nog een beetje melk zodat ik lekker met een volle buik gescand kon worden, en toen gingen we op pad. Wauw, wat een groot ziekenhuis! Ik lag met grote ogen te kijken. We pakten eerst nog de verkeerde afslag naar de OK, daar moeten we niet zijn hoor! Papa en mama vertelden de zuster toen over hun avontuur toen mama in de CT scan moest, helemaal verdwaald in het Erasmus op zoek naar de CT naast het helicopterplatform… Gelukkig waren wij minder lang de weg kwijt! Misschien ooit nog voor mijn navelbreuk, maar ik hoop dat die gewoon netjes herstelt.

In de CT ruimte mocht alleen mama met me mee, en die heeft me goed in de gaten gehouden! Ik kreeg lekker warme doeken om op te liggen, maar ik mocht verder alleen mijn luier aanhouden. De zusters vonden mij echt een knappe vent. Zo vaak zien zij niet een baby in de CT ruimte, en ze schrokken toen ze van mama hoorden dat ik al bijna 11 weken in het ziekenhuis ben. Mama stelde me gerust en vertelde dat ze vorig jaar zelf ook eens in deze CT scanner gelezen had. Wat heeft mama toch allemaal meegemaakt?! Het stelde me wel gerust, als mama het kan, kan ik het ook!

De scan was vlug gedaan en ik ging weer in mijn bedje terug naar boven. Een omaatje op de gang spiekte van een afstand vanuit haar rolstoel nog even in de wieg, ook zij vond mij een knap mannetje. Dat wordt nog wat als pap en mam straks met de kinderwagen op pad gaan! Toen ik weer veilig terug was heeft mama me nog even gerustgesteld, nog even kort met de dokter bijgepraat en daarna naar huis om nog even een zonnestraaltje mee te pikken om een boek te lezen in de zon (mama), werken (papa) en even te eten. ‘s Avonds kwam ze wel weer terug (papa had zijn wekelijkse game night) omdat ze wist dat ik vaker pas later laat zien dat ik moe ben van een onderzoek. ‘s Avonds ging het eigenlijk heel goed, we hebben samen Netflix gekeken (nouja mama keek en ik sliep terwijl ik lekker bij haar lag). Ze keek een ziekenhuisserie (New Amsterdam), terwijl ze al zoveel in het ziekenhuis is, snap jij het?! Gelukkig heeft ze alle afleveringen uit, kan ze misschien iets gezelligers gaan kijken.

Vanochtend waren papa en mama er weer vroeg en vertelde de zuster dat ik erg onrustig was geweest vannacht en ook een paar keer mijn neusbril er uit had getrokken. Ik begroette papa en mama door te spugen in m’n bedje, oeps, gelukkig lag er een doek onder. Later overlegden papa en mama met de zuster of ik ‘s ochtends niet teveel vocht kreeg omdat ik naast mijn voeding ook nog best wat medicijnen kreeg, en toen bleek dat de zuster een deel van de medicijnen ook had opgelost met water in plaats van met melk, dus had ik nog extra vocht gekregen, niet zo gek dat er weer wat uitkwam. De zuster heeft nu voor alle andere zusters opgeschreven dat het met melk wordt gemengd. Papa ging lekker met me knuffelen en beloofde me dat ie de bril opnieuw zou gaan vastplakken, heel stevig zodat ik hem er minder makkelijk uit kan halen. De bril zit gewoon niet zo lekker en er zit soms precies zo’n fijn hoekje waar mijn vingertjes achter passen, en dan kan ik het niet laten om er aan te trekken… Nu zit hij weer stevig vast, papa en mama hebben al hun “plakdiploma” dus ze gingen nu zelfs aan de zuster voorstellen hoe zij dachten dat het steviger kon, ik hoorde papa zelfs zeggen “bij twijfel, meer ducktape”, gelukkig had ie dat niet bij zich. Ik kreeg ook weer een nieuw rompertje aan, deze heb ik van Luca en Lenneke gekregen, stoer he? Er staat “Meneertje Lux” op met een hoedje en een snorretje.

Papa en mama gingen naar huis, papa ging in de tuin werken (het is 22 graden vandaag!), met in de tuin werken bedoel ik niet wat grote mensen doen met een hark enzo, maar met zijn laptop. Mama ging de was vouwen (wel in de tuin), het beddengoed uit het raam hangen en lekker wat eten klaarmaken om even kort de BBQ aan te zetten ‘s avonds. Wel maar kort hoor want ze komen straks natuurlijk weer naar mij.  En wat is mijn moeder ineens burgerlijk he zo? Dat kende ik nog niet… hoop wel dat ze nog steeds gewoon gezellig is als ik straks thuis kom en we samen in de tuin kunnen chillen.

Tot snel allemaal!

Liefs, Lux