Hoi allemaal!

Deze week ben ik erg druk bezig geweest met mijlpalen sparen!

Dat begon toen ik zondag op de weegschaal mocht: ik weeg meer dan 3 kilo, namelijk 3100 gram! Goed he?!

Zondag hebben papa en mama met de zuster vanalles doorgenomen wat er geregeld zou moeten worden mocht ik met zuurstof naar huis gaan. Ik ken papa en mama een beetje, ze bereiden iets liever helemaal tot in de puntjes voor en dat het dan uiteindelijk niet nodig is, dan dat alles last minute moet. Het oefenmateriaal voor stickers plakken op mijn sonde ligt ook al klaar, en papa en mama scoren druk handtekeningen.

De zusters dachten ook dat probiotica misschien zou helpen voor mijn darmpjes, dat proberen ze vaker bij kindjes. De apotheek van het ziekenhuis had dit niet, dus mama is nog even naar de Vitaminstore gefietst voor me. Hopelijk helpt het tegen mijn krampjes! Papa en mama hebben hard gewerkt voor een zondag!

Op maandag waren papa en mama er alweer vroeg. Ik kreeg vandaag voor het eerst geen coffeine meer, ik moet het nu zelf gaan doen en mag pas weer coffeine als ik een jaar of 18 ben. Om nog meer vinkjes te zetten op hun lijstje van alles wat ze moeten en willen leren, liet de kinderfysiotherapeute zien hoe je een draagdoek moet knopen. Dat zag er erg ingewikkeld uit, maar het lijkt me heerlijk om dicht bij papa en mama te zijn in de draagdoek! De fysiotherapeute heeft het laten zien en een andere mama heeft even geoefend, toen moesten papa en mama weg omdat papa aan het werk moest. Vrijdag gaan papa en mama zelf weer verder oefenen, ik ben benieuwd of ze het onthouden hebben! Maandag had de zuster die voor me zorgde beloofd dat ik de dag erna in bad mocht, ik heb dus ook heerlijk geslapen omdat ik hier erg naar uitkeek!

Hieronder nog wat leuke foto’s van mij, mama was weer creatief met de Polaroid camera 🙂

Dinsdag was het dus zover, papa en mama mochten me in bad komen doen. Ze stonden ‘s ochtends flink in de file richting het ziekenhuis (iedereen werkt toch thuis?) en waren extra blij om me te zien. De zuster wilde me eerst in een soort grote emmer badderen, maar bedacht toen dat er een nieuw “mobiel” bad was waar ik in mocht. Wauw, dat zag er goed uit! De zuster legde mama uit hoe ze me vast moest houden zodat ik niet kopje onder zou gaan en nadat  mama me alvast lekker ingezeept had mocht ik in het water. Papa stond er heel trots bij te kijken en maakte een paar leuke foto’s. Wat vond ik het water heerlijk!! Ik probeerde ook alvast een beetje de rugcrawl te doen, wat lekker dat ik zo kon bewegen! Mama hield me stevig vast en heeft me van top tot teen gewassen. Toen kwam er natuurlijk een spannend moment, het water weer uit! Voorzichtig legde mama me op de weegschaal en wikkelde me lekker in een badcape. Ik vond het helemaal niet koud en heb dan ook geen kik gegeven. Goed he? Bijna 3200 gram weeg ik trouwens, ik groei lekker door! We hebben afgesproken dat ik nu lekker elke week in bad ga, heerlijk!

Toen ik lekker afgedroogd was mocht ik met papa knuffelen en kreeg ik lekker eten. Papa was alleen even vergeten dat hij die ochtend z’n baard had geschoren, ik had allemaal ini mini haartjes op m’n hoofd omdat ik zo lekker tegen ‘m aan lag. Eenmaal terug in m’n bed heeft mama me nog een extra keertje gewassen, alle haartjes weer weg. En toen kwam er nog een mijlpaal, papa en mama hadden het idee dat de maat 44 rompertjes wel een beetje strak zaten, tijd om maat 50/56 te proberen! Dit was een van de allereerste rompertjes die papa en mama voor me gekocht hadden en die ze in de “vluchttas” gestopt zouden hebben. Hij paste perfect! Nu ben ik echt een grote jongen!

Toen ik lekker in bed lag gingen papa en mama in gesprek met de dokter, één van mijn EVV-ers en de maatschappelijk werkster. Even goed praten over hoe het met me gaat en wat de verwachting is, erg fijn dat daar tijd en ruimte voor is. Papa heeft tijdens het gesprek meegetypt, want er komt zoveel informatie dat dit de enige manier is om niets te vergeten. Papa en mama hadden ook een hele vragenlijst gemaakt – altijd goed voorbereid zei ik toch? 🙂

De dokter gaf aan dat het moeilijk is om te voorspellen hoe het met mijn longetjes zal gaan. Kan ik de ondersteuning afbouwen in de komende weken of heb ik toch meer lange termijn (maanden) zuurstof nodig? We denken dat zich dat in de komende weken gaat uitwijzen, en we dan ook een keuze kunnen maken of ik in het ziekenhuis kan afbouwen of dat ik met ondersteuning met papa en mama mee naar huis mag. Over 3 weken kletsen we daar opnieuw over – een ijkpunt in de agenda’s om dan hopelijk een knoop door te hakken. Het gekke is dat de meeste kindjes die dit beeld qua longen laten zien op deze termijn vaak geboren zijn met 24-25 weken, bij een kindje wat met 30 weken geboren is zien ze dit niet zo vaak, ik ben een bijzonder geval dus 🙂 Dat geeft niets, maar maakt het wel iets lastiger te voorspellen wanneer ik er overheen groei. Ik word als ik straks wat groter ben ook goed opgevolgd op de poli in het Erasmus, en de dokter gaf aan dat ze dan ook een CT scan kunnen maken om te zien of er niet nog iets anders met mijn longetjes is. Voor nu wilde ze nog een echo van mijn hart maken, om uit te sluiten dat er teveel druk op mijn longen is. Ook krijg ik deze week mijn eerste vaccinaties. Mama had in de zwangerschap al een prik gehad tegen kinkhoest, maar omdat ze niet zeker weten of alle anti-stoffen wel bij mij zijn gekomen krijg ik die prik nu toch. Auw…

Al met al een super fijn gesprek en papa en mama weten weer een beetje waar ze aan toe zijn. Ikzelf zie het allemaal wel, ik doe mijn best en natuurlijk wil ik graag naar huis, maar hier zorgen ze ook goed voor mij.

Toen papa en mama ‘s middags thuis waren is de echo van mijn hart gemaakt, dat zag er allemaal super goed uit, weer een vinkje gezet. Papa en mama kregen bezoek van opa en oma Frikandel, ze hadden heel lekker eten meegenomen, maar wat denk je – geen frikandellen! Opa vertelde wel dat ie de electricien die eerder die week tot ‘s avonds heel laat in hun huis bezig was geweest frikandellen had gegeven. Doet hij toch zijn naam eer aan!

Na al deze gezelligheid kwamen papa en mama weer naar mij. Papa mocht oefenen om mij een nieuwe zuurstofsonde te geven, weer een handtekening voor in het grote boek! Ik heb nog even een uurtje met mama geknuffeld en toen was het bedtijd voor ons allemaal. Net als de afgelopen nachten heb ik lekker geslapen en werd ik ook niet wakker voor mijn voeding. Dat vertelde de zuster toen mama vanochtend even belde. Misschien kan ik wel al naar 7 voedingen binnenkort, dat zouden papa en mama wel erg fijn vinden als ik zo thuiskom, scheelt een boel gebroken nachten! Ze hebben al het grapje gemaakt of ze me niet ook meteen zindelijk kunnen maken, maar daar ben ik toch echt nog te klein voor!

Zo meteen komen papa en mama weer. Ik houd jullie op de hoogte. Dank voor alle lieve berichtjes (vind ik heel leuk om te lezen!), tot snel!