Dit weekend stond in het teken van “even wennen” en even op adem komen. Papa en mama zijn veel bij me langsgeweest en hebben meer verpleegkundigen leren kennen en zijn helemaal “ingeburgerd”. Gisterochtend heb ik op mama gespuugd (oeps), maar om het goed te maken heb ik gisteravond heb echt mijn lekkerste slaapje ooit gedaan, bij papa op de borst terwijl hij ook sliep. Mama heeft stiekem een foto gemaakt.

Ondertussen is mijn buurvrouw alweer verhuisd naar een ander ziekenhuis en lig ik nog maar met 3 andere kindjes op de zaal. Een jongens-tweeling en een meisje. Het meisje heet Sophie, net als mijn nichtje en mijn super-aap, leuk he?!

Voor mij is het ook nog even wennen, de zusters proberen mijn zuurstof af te bouwen, maar dat lukt nog niet. Geduld, geduld, geduld. Zijn jullie dat woord al beu?

Vanochtend kwam mama al vroeg langs, zodat papa op tijd kon gaan werken. Ze zou de camera mee nemen om een proefopstelling te maken die de belangrijke meneer van het SFG dan moest komen goedkeuren. Wat denk je, camera vergeten… Oeps. Om het een beetje goed te maken heeft mama even gevideobeld met oma, en opa kwam ook nog even zwaaien. Videobellen mag alleen met een oortje in, dus mama heeft het oortje even bij me gehouden zodat ik oma ook kon horen.

Er was een hele lieve zuster die voor me zorgde, Jiske. Die gaf mama een “buidelhemdje”, dat is een strak hemd waar ze mij in kan stoppen zodat ik lekker bij mama lig en zonder dat ze me heel goed vast moet houden ik ook lekker dicht tegen haar aan lig en niet wegzak. Dat was echt een super goed idee en dat lag erg lekker.

Mama mocht me weer eten geven en kreeg meteen weer een nieuwe handtekening op de lijst. Goedzo mama!

De zuster heeft nog eens even alles doorgenomen en gaf aan dat zij mijn “EVV-er” zou worden, mijn eerste verantwoordelijke verpleegkundige, samen met Elize. Nou dat vind ik een goed plan want ik vind dit hele lieve zusters! Omdat ik nog een tijdje moet blijven is het ook heel fijn als papa en mama een vast aanspreekpunt hebben en ze goed begeleid worden. 

Papa kwam mama weer ophalen, en papa zou papa niet zijn als hij nog even binnenkwam én de camera had meegenomen. Samen met mama installeerde hij de boel en gingen ze de belangrijke meneer halen zodat hij kon kijken of het goed was. Hij vond het helemaal super en vroeg zelfs aan papa wat dit voor camera was zodat hij eens kon kijken of ze dit niet op meer plekken kunnen maken. Als bijvoorbeeld nu de ouders corona hebben mogen ze niet naar hun kindje toe, en dan zou zo’n camera ook super zijn dat ze toch kunnen kijken. Papa en mama vroegen zich vooral af hoe het nou toch kan dat hier al honderden kindjes zijn opgenomen, maar nog nooit iemand heeft geprobeerd om een camera op te hangen sinds de oude buiten werking zijn gesteld… Nouja, ons is het gelukt en mijn papa en mama en opa’s en oma’s kunnen weer naar me kijken, jippie! Als jullie het heel lief vragen mogen jullie misschien wel een keertje naar me kijken!

Morgenochtend zijn papa en mama er weer vroeg, ze gaan dan samen met Jiske weer wat vinkjes zetten in de map. Ik heb gehoord dat ze me een beetje mogen wassen, nog niet in een badje, maar wel met een bakje water en een beetje kliederen. Lekker zeg! Ik heb er zin in. Tot snel!!