Een nieuw plekje is altijd wennen, maar ik heb vannacht goed geslapen. De verpleegsters moesten nog even wennen dat ik soms flink lig te persen en dat ik op mijn zij liggen niet leuk vindt. Leg me maar gewoon op mijn buik en dan slaap ik heerlijk!

Papa en mama kwamen alweer vroeg kijken hoe het met me ging. Ik heb lekker geknuffeld met mama en heerlijk geslapen. Terug in mijn bedje kreeg ik een schone luier en omdat ik bij het verschonen mijn bed lekker nat maakte ook meteen een schoon bed. Wat een geluk, toen mocht ik nog even bij papa knuffelen terwijl mama en de zuster het bed opmaakten. De zuster was verbaasd dat mama het bed wou opmaken, dat deden zij altijd. Papa vertelde dat we in het Erasmus gewend waren dat allemaal zelf te doen, zodat de zusters zich ook kunnen richten op kindjes beter maken in plaats van bedden verschonen. De zuster vond dat prima klinken en liet mama zien hoe ze hier de bedjes opmaken, top!

Ik mocht ook meteen nog even op de weegschaal en een schoon pakje aan, zo kon ik er weer helemaal tegenaan. De zuster liep met papa en mama even door de “zorgmap” heen, waarop afgevinkt wordt wat papa en mama allemaal al zelf kunnen zodat de verpleging dat weet en ze samen zo goed mogelijk voor mij kunnen zorgen. Papa en mama konden alles al, goed he?! Ze gaan nog leren hoe ze mijn sondevoeding helemaal kunnen geven en ook zelf de slangetjes controleren etc.. De zuster legde uit dat ze dat doen voor het geval ik met sondevoeding naar huis ga. Dat is nog helemaal niet gezegd dat dat zo is, maar voor de zekerheid leren ze het aan alle ouders. De zuster liet nog even zien waar alles ligt op de afdeling zodat papa en mama zich ook thuis voelen, super fijn.

Het is zoveel rustiger hier in het SFG dan in het Sophia! Er liggen veel minder kindjes, de monitoren piepen minder hard en minder vaak en er komen niet steeds kindjes in en uit. Ook zijn de plekken veel groter en zit je niet bij de buurman op schoot. Wauw!! De lieve zusters die mis ik wel, maar aan deze rust kan ik wel wennen!

Papa en mama hebben voor morgen een afspraak gemaakt om met de dokter bij te praten. Ze zijn heel benieuwd hoe de dokter het beleid voor zich ziet om de ademondersteuning en zuurstof af te gaan bouwen en hoe de iets langere termijn er daarmee uitziet. Ze hebben het een en ander opgezocht over BPD – longschade bij premature kindjes. Die stempel krijg ik officieel als ik volgende week (bij 36 weken) nog ademondersteuning en/of zuurstof nodig heb. Nu weten we allemaal al dat ik volgende week niet ineens van de ondersteuning af ben, dus de vraag is vooral hoe ernstig de longschade is en wat het vooruitzicht en plan dan is. Ik heb gehoord dat het vooral in het begin meer tijd nodig heeft, maar dat ik hier prima over heen kan groeien. De longen zijn een orgaan dat blijft groeien en ontwikkelen, dus met geduld komt alles goed. Papa en mama hebben heel veel vragen, hopelijk komen er morgen wat antwoorden!