Mama was er vanochtend weer vroeg. Ze mocht me helpen met verzorgen. We deden alles even langzaam aan want ik vond het moeilijk om te bewegen, eten én ademen en alles tegelijk. 1 voor 1. Eerst even eten, een schone luier aan en dan met mama knuffelen. Tijdens het knuffelen heb ik geoefend met duimen, ik ben er achter dat eigenlijk al mijn vingers wel in m’n mond passen!

Toen we uitgeknuffeld waren mocht ik op de weegschaal. Brrrr koud en hard. Ik ben 1690 gram, ik ben flink aangekomen! Ik ben ook gegroeid, 43 centimeter & de omtrek van mijn hoofd is 29cm. De zuster hoopt wel dat het extra gewicht allemaal vetjes zijn, en geen vocht (omdat ik moeite heb met ademen). Ze houden me in de gaten.

Toen ik op de weegschaal lag kwam er ineens een dokter binnen, hij wilde een echo maken van mijn hart. Huh, hoezo dan? De zuster had nog geen tijd gehad om dat na de doktersvisite even aan me te vertellen zodat ik me kon voorbereiden.

Daar ging ik, hup van de weegschaal m’n bed in en kwam de dokter met van die vieze gel op me om naar mijn hart te kijken. Mama hield me goed vast, maar ik vond het echt niet leuk. Zo flauw, wil je net gaan slapen komt er een dokter om je te plagen. Gelukkig was alles goed, mijn hart doet het erg goed. Nu was ik écht moe en wilde ik lekker slapen, dus dat bedje verschonen doen mama en de zuster later wel en die luier kan ook nog wel even mee.

‘s Avonds was mama er weer. Ik had m’n eten nog niet op dacht ze te zien, maar de zuster zei dat ik het had teruggeperst in de spuit, het was gewoon een beetje te veel. Mama mocht mijn luier verschonen, en toen ze een thermometer in mn bips deed liet ik perongeluk een scheetje en poepte ik zo m’n luier vol. Dat vonden mama en de zuster erg grappig.

Toen ik weer netjes in m’n nieuwe Nijntje romper lag mocht ik met mama knuffelen. Ik had geen zin om te slapen en keek lekker om me heen. Ik kon niet kiezen naar welke kant ik nu m’n hoofd wou leggen, er is ook zoveel te zien! Mama gaf me nog wat te eten en heel veel kusjes van papa en de opa’s en oma’s. De zuster legde mijn net gewassen dino deken weer op mijn bed, jippie!

Ik heb mama perongeluk wel flink laten schrikken, ik vond ademen en eten weer even moeilijk en mijn hartslag dipte. Alle alarmen gingen af op de monitor en de zuster kwam kijken, maar toen ging het weer goed. Mama en ik waren er net van bijgekomen toen het nog eens gebeurde. De zuster zei dat dit heel normaal is voor te vroeggeboren kindjes, maar het is toch wel spannend hoor. Ik hoop dat ik snel zo groot en sterk ben dat dit niet meer gebeurt.

Ik heb mama beloofd dat ik vannacht geen gekke dingen doe en lekker ga slapen. Tot morgen!